[eva_14]

próbowałam się sprytem po życiu prześlizgnąć
wyłgać Bogu i diabłu wciąż stosować fortele
setki razy mi wyszło pozostały dwie blizny
garstka wspomnień samotność w którą gram coraz śmielej

wypalone uczucia buty w rzędzie jak łodzie
kosmyk włosów od kogoś kto się dawno nie czesze
nie płacone rachunki kiedy było najgorzej
parę listów związanych napisanych pospiesznie

próbowałam fortelem pijać z cudzych kielichów
ktoś zapłacił za gniazdo ktoś wyciągał z kałuży
gdybym wtedy wiedziała... gdybyś szepnął cicho
że już koniec podróży że tak nie da się dłużej...

teraz spryt stracił ważność leży w szafie na półce
podjadają go mole chociaż także niechętnie
jaka szkoda jak przykro że już nigdy nie wrócę
że ktoś inny ważniejszy śpiewa moja piosenkę

[Marek]

"...kosmyk włosów od kogoś kto się dawno nie czesze..."
- fajniaste zauważenie!
i całość
też
fajniasta!
- szkoda, że tak bywa ...
niestety ... dość często

[amandalea]

Smutno-refleksyjny wiersz Ewo....jakoś, no coś z formą nie jest chyba najlepiej ale ja to zawsze na "czuja" więc z uzasadnieniem mam problem

[Marcin]

Proza życia – mówi się – tym razem poezja życia, choć w wierszu życie poezją nie jest. Dlatego lepszym określeniem są – wersy życia... przekonujące i poruszające.
O formie nie piszę, bo nie znam się jeszcze tak dobrze na rymowanych, ale wiersz czytało mi się dobrze.