[stefan4]

Baśń o decyzji

1.

Wieczorne pomarły już zorze,
rozbłysnął pysk tępy księżyca.
Wtem pękły przestworza
i w moim śpiworze
zjawiła się górska diablica.

Jej włosy tym wiatrem pachniały,
co łapska smrekowe porusza.
Jak stawki spod skały
jej oczy błyszczały,
gdy w góry porwała mą duszę.

Więc nie dbam, co jutro się stanie —
los pewnie w pokera mnie ogra.
Lecz teraz na graniach
kozice doganiam,
bo tak przewiduje cyrograf.

2.

Na niebie brzask nikły rozkwitał
zwiastując nadejście poranka.
W niewinność przedświtu
piórami okryta
zstąpiła niebiosów wysłanka.

Upalnym kusiła mnie słońcem,
jeziorem wśród lasów zieleni,
kwiatami na łące
i ziemią pachnącą,
i słodką nadzieją zbawienia.

Przedziwna mnie gna losu kolej,
wyboru nadeszła godzina:
— Czy zaszyć się wolę
z aniołem tam w dole?
— Czy z diabłem ku niebu się wspinać?


*