[Leszek Wlazło]

ostatkiem

po raz pierwszy mógł się przyjrzeć z bliska
słabości drwiącej z chęci
przytroczony ciężar niemożności ściskał
ruchy i mowę zapętlił

stawał się niezdolną do wysiłku kukłą
gliniane nogi nienawykłe do chodzenia
nadaremno próbował ubrać w uprząż
zachęcić do przemian

z prochu powstały
w jednej chwili stał się zaledwie pyłem
pokracznym wizerunkiem straszył
ledwo słyszalnie mamrocząc żyję

[amandalea]

Jakże odmienny w treści i nastroju ten wiersz Leszku od dwóch erotyków, które czytałam niedawno...jakże inny, przytłaczający....

[Leon Gutner]

Dla mnie to powrót do początków stworzenia .
I dowód na to ze człek choć pyłem to jednak zarazem niepowtarzalnym bytem.
A wszystko podane na szali niemożności .
Zwiedzam z tobą zupełnie inne światy Leszku

L.G.

[Leszek Wlazło]

[Leszek Wlazło]

[stary krab]

Pierwszy odruch - wiersz o refleksjach powypadkowych. Chociaż... nawet jeśli Leon ma rację, to poniekąd można tak powiedzieć.
Celnie i konsekwentnie: z prochu powstał, na glinianych nogach, jest tylko pyłem. W ogóle druga i trzecia strofa wysokich lotów.
Pierwszej nie mogę pochwalić, z uwagi na drugi i trzeci wers:
słabości drwiącej z chęci
przytroczony ciężar niemożności ściskał
Mam uraz do terminów podręcznikowych, tym bardziej do objaśniania zawiłych określeń równie skomplikowanymi.

[Leszek Wlazło]

Dziękuję Władysławie i zapewniam, że przemyślę Twoje uwagi.