[stefania]

na skraju Parku Kozłowieckiej kniei
mgła się przysiadła porannym owalem
zmleczyła obraz wrzosowej równiny
skryła brzeg lasu poszarpanym szalem

babiego lata podłużne siwizny
zawisły w trawach ociężałe rosą
poranny chłodek włazi pod ubranie
a nogi same gdzieś przed siebie niosą

słońce zaczyna podnosić swe czoło
pierwsze promienie smugami majaczyć
opar do lotu podnosi czuprynę
dzionek zaczyna światłem drogę znaczyć

w rdzawym pastelu widać drzew korony
przymrozek fryzjer przeczesał głowiny
tylko mchów kępy przyćmioną zielenią
trzymają się dzielnie niby połoniny

krajobraz zaczął unosić firanki
roztaczać powoli fantazji miraże
widok kolorów dla oczu skarbnica
w zmysłach rozkoszy cudowne bagaże

[stefania]

obudził poranek ze snu pajęczyny
woalem mistyczne rozpięte girlandy
kroplami spowite do granic napięte
przysiadły na niciach wodniste brylanty

wydaje się trzasnąć budowla splątana
zniweczyć ogromne poświęceń zachody
lecz daje odpory do końca się zmaga
wytrzyma mocarna już słońce wychodzi

na razie obwisła niekształtna owalem
szmatława przemokła na sznurze suszona
powiewy wiatrowe przywrócą makijaż
powstanie wielkością jak dotąd skulona

bezruchem przykucnął na końcu pułapki
przebiegły podstępem polowań tajniki
wrodzonym talentem biegłością utkania
dziurawej firance naciągnie druciki

ciężary obwisłe uwolnią promienie
sprężystość powróci w tiulowe cięciwy
gotowość bojowa pajączek jak skała
poczeka na muszkę poławiacz leniwy

[Marek]

ładne zauważenia
zapewne z własnych obserwacji w naturze
też tak podglądam - tyle, że tak napisać nie potrafię

[amandalea]

Jesienne wiersze zimową porą ....wydaje mi się, że lepiej by było gdyby były w dwóch wątkach

[Maryla]

prześliczne oba wiersze. Rozmarzające...

A ta pajęczyna lekka jak tchnienie... widzę ją z kropelkami rosy...

Tak wiele cudów niesie natura,
a w nim ta tkana pułapka życia,
- misterna, lekka, obwisła rosą,
kunsztem subtelnym zawsze zachwyca.

Czasami bywa tęczą w koronkach,
kiedy budują promienie mosty,
topiąc je w małych kropelkach wody
mają do skarbca dostęp tak prosty.

[Leon Gutner]

na skraju Parku Kozłowieckiej kniei
mgła się przysiadła porannym owalem
zmleczyła obraz wrzosowej równiny
skryła brzeg lasu poszarpanym szalem



O to Leonowi chodziło
I proszę jak się tajemniczo zrobiło
Masz ciekawe postrzeganie świata
Tak trzymaj

Z uszanowaniem L.G.

[Leszek Wlazło]

Stefania gdzieś się nam zapodziała, a szkoda.

[Lucy]