[stefania]

powiedz proszę jedno słowo
to na które ciągle czekam
śmiałość moja gdzieś ukryta
choć myślami w dal wybiegam

bojaźń zmysły moje splata
siła wyższa nic nie powiem
stawić czoła wielkiej sprawie
sztuka jest to sama w sobie

dać uczuciom trzymać wodze
podać serca sobie w darze
duszą wzlecieć ponad wszystko
w zapomnienia tkwić ekstazie

czekam ciągle na ten moment
usta milczeć nie chcą wcale
gardło ściska skurczem niemoc
krtań spowita drgań woalem

jesteś przy mnie w ciszy nocy
dłońmi gładzisz włosy czule
w ramion ginę zniewoleniu
patrzysz w oczy rękę tulisz

czy tak samo brak odwagi
wyznać tobie nie pozwala
tych tajemnic skrytej głębi
co miłością jest nazwana

[Leszek Wlazło]

Witaj! piękne to z nami przywitanie. Rozgość się i poprzechadzaj po pokojach.

PS poszukaj pogubionych w dwóch ostatnich strofach rymów niech brzmią podobnie jak pozostałe.

[Ninoczka]

Witam i podpisuję się pod wypowiedzią Leszka

[Marcin]

Pomyślałbym nad tytułem, żeby nie brzmiał aż tak błagalnie I miałbym jeszcze jedną propozycję – żeby nie nazywać tego słowa, które już samo się nasuwa podczas czytania wiersza, a o którym czytamy w pierwszej strofie.

[eva_14]

hmm, mam mieszane uczucia. Trochę za czytelnie, ale po niewielkiej przeróbce,
będzie super. Tak to widzę

[Maryla]

Podoba mi się ten wiersz i to bardzo, a jak pieknie wyrażona tęsknota:

"...jesteś przy mnie w ciszy nocy
dłońmi gładzisz włosy czule
w ramion ginę zniewoleniu
patrzysz w oczy rękę tulisz....."


Też bym chciała tak powiedzieć,
włożyć w słowa serca tyle,
widzieć, jak ze smugą światła
księżycowe mkną motyle

razem z nimi pocałunki
które, kiedy spać się kładzie
ukochana postać zsyła
gdy zbyt długo mnie nie widzi...

[Leon Gutner]

Masz wszystko co trzeba aby cieszyć czytelnika
Klimat , uczucia które się wypisują , rytmikę i nastrój .
Ja bym tylko lekko sugerował aby stajemniczyc gdzieniegdzie i nie nazywać rzeczy po imieniu .
Wtedy już całkiem będzie jak w bajce

z uszanowaniem L.G.