[Baszka]

pogubiłam się w końcach oswojonych głaskaniem
i w teorii że zamiar nie oznacza spełnienia
czy naiwność dla dzieci rezerwuje wzrastanie
a dorosłych uskrzydlą spamiętanych mów sieci
ponoć miody spadziowe są najlepsze ze świtem
łagodząco nieśpiesznym ukojeniem do pytań

nieposłuszna idei głowę tracę przypadkiem
środki żmudnie do celu zapinając w nawiasy
gdy zagrają na rogach prawdy staną ostatnie
wymierzając policzek bezzasadnym nakazom
w marcepanie różowym nie odnajdę słodyczy
barwą tylko zmętnienie będzie można nasycić

tam gdzie szczerość w pozłocie ważą piórkiem na szalach
gdzie tandecie posągi wystawiają z marmuru
zmilkną muszle w poszumach już nie strzegąc zegara
jednostkowych tułaczy samych twarzy wśród tłumów
z niedosłodzeń lirycznie brzozy linią odmierzę
zostawiając pochmurne pastwienie pod pręgierzem

[Leszek Wlazło]

Basieńko już trzynastka jest cięższą formą a wszystko co ponad z natury staje się cięższe. Ponadto pogubiłem się w rymach i wg mnie w paru miejscach tam gdzie być powinny, to ich nie ma lub są zbyt odległe brzmieniowo. Pozdrawiam

[Marcin]

Sam tytuł mnie zaintrygował, więc zaciekawiony zanurzyłem się w wersy. I warto było, przeczytałem z przyjemnością
A rymy, podobnie jak napisał Leszek, odeszły u mnie na drugi plan przy dłuższych wersach, co nie jest oczywiście złe, ale o rymach bardziej bym polegał na leszkowym zdaniu

[Baszka]

[Baszka]