[Felicja]

Mieliśmy skryć się w chatce z piernika
lecz piernik diabli wzięli
czas miał obsypać nas złotym pyłem
pył ściął się w proch zamienił

Miało być pięknie wzniośle wesoło
wszak wszyscy tak życzyli
szeptałeś: kocham lecz każdy może
czasami się pomylić

Zliniała jodła za oknem musiał
skulony dzień posiwieć
dzwoneczki ścichły śpiew skrzypiec strugi
dżdżu wmyły prosto w niwecz

Nie dla nas właśnie rozbłyska gwiazda
czułością aż drży ziemia
jest radość której nikt nie wypowie
niestety nas tam nie ma

[BeataKuna]

Pięknie ujęłaś smutek, nostalgie, tęsknotę, żal i rozczarowanie oraz ból.
Czytałam kilkakrotnie, przepraszam że dopiero teraz komentuję.

[Leon Gutner]

Jeszcze raz przyjemnie poczytałem.

Z ukłonami L.G.

[Felicja]

Beato, dziękuję Ci pięknie za wyczytanie tych wszystkich emocji i za komentarz. Pozdrawiam

Leonie - dzięki jeszcze raz za poczytanie.