[Leon Gutner]

Nie płaczesz zbyt długo właściwie to wcale
choć kroplą to życie porusza jak balet
gdy jedni na drugich i tamci na onych

szaleństwo straconych

nie mówisz zbyt wiele bo nie ma już po co
radujesz się zawsze gdy dzień kończy nocą
to wieczne paplanie ten zgrzyt te tęsknoty

odkładasz na potem

nie szukasz zbyt pilnie bo obok jest wszystko
a ci co szukają nie wiedzą czym bliskość
i ciągle gdzieś biegną bo ponoć tak trzeba

po drodze do nieba

nie biegniesz za nimi na eden nie czekasz
bo tutaj gdzie żyjesz dziś chciałbyś człowieka
ludzkiego jak pan Bóg wiernego w ocenie

grzesznego istnieniem

nie mówisz nie szukasz nie biegniesz nie płaczesz
niewiele w tym wiary jasności tłumaczeń
masz dzień co dzień nowy a noc jest pociechą

bo lubisz jak ciemno
bo kochasz to echo

[Felicja]

Tak bywa w życiu. Przeczytałam z zainteresowaniem.
Pozdrawiam 🙂

[Leon Gutner]

Dziękuję za zainteresowanie Fel.

Z uszanowaniem

[Witold Kiejrys]

Leo, starasz się pisać uniwersalnie. A dziś to szalenie trudne, gdy nam glizda się po rękach ślizga...


Pozdrawiam, witekk

[Leon Gutner]

Staram się Witku

Z podziękowaniem L.G.

[BeataKuna]

Ależ tu pięknie...metafory kunsztowne...o mało a bym przeoczyła Twój wiersz. Myślę sobie,, jest niedziela, jest poranek, jest kawa a Leon nic nowego nie napisał,, Nawyk. A sie okazało, że ja ślepa!

Zachwyca mnie ta poezja, a najbardziej mądrość i umiejętność patrzenia, analizowania. Bo bez tego nie byłoby wiersza. Przesłanie warte zapamiętania i wdrożenia w życie, które traktujemy często jak gonitwę. A chodzi zupełnie o coś innego. I to przedstawiłeś.
Piękności

[Leon Gutner]

Dziękuję za łaskawość Beo oraz bezcenne dla autora refleksje

Z uszanowaniem L.G.