[Leon Gutner]

Z ziemi wszystkich gwiazd na niebie nie zobaczę
więc nie szukam ich bo nie wiem
czy coś znaczą

stare pierwsze już pogasły są popiołem
czas inaczej zlicza lata
krąży w koło

w nocy cieni pełno wszędzie
nie mam cienia
i pamiętam jak nie widać
nie oceniać

z dolin wielkie stare góry
takie małe
czasem nie wiem jak je czytać
a wiedziałem

może wszystko czego pragnę
to za dużo

każda chwila znika ładniej
choć chałturząc

teraz ziemia jakaś inna inne czasy
tak jak bolid pędzi zima
rok wygasić

zatopiony w lat istnieniu wolniej zmieniam
nie wbrew woli nie na przekór
czas doceniać

biorę wszystko oprócz złudzeń
wielki świecie
znów jest dobrze móc się budzić
przy kobiecie

[Felicja]

Leonie, miło Cię tu czytać, bo już miałam wrażenie, że ten dział całkiem dogorywa.. Pięknie napisane, jak zawsze czytam z podziwem.

[Leon Gutner]

Jak zawsze wdzięcznie dziękuję za poświęcony czas i pozostawione słowo.

Z uszanowaniem L.G.

[BeataKuna]

miło czytać taki stan ducha
i radość tu i pozytywne emocje, czas przebudzenia

[Gorgiasz]

Kiedyś były myśli o gwiazdach, lecz nie potrafimy już szukać i odnajdywać ich znaczeń, pogasło, popiół pozostał, cienie wokół, góry, które przestaliśmy rozumieć, rezygnacja z pragnień, odeszły złudzenia. Został tylko ostatni bastion - ktoś bliski, kobieta, żona, kochanka, a może Wielka Matka i powrót do łona, ucieczka, zapomnienie o świecie, o wszystkim z czym się w tej wędrowce utożsamiałem. Wracamy do punktu wyjścia („ znów... „).
Poetyckie, wzruszające, obrazowe i niestety bardzo prawdziwe przedstawienie smutku i rezygnacji. Jedno z najtrafniejszych i najpełniejszych ujęć naszego (a przynajmniej mojego) życia, jakie udało mi się w nim napotkać.

[Leon Gutner]

Beo, Gordiaszu z podziękowaniem i wdzięcznością za czas poświęcony wierszowi i pozostawione bezcenne dla autora refleksję.

Z uszanowaniem i ukłonami L.G.

[Witold Kiejrys]

[Leon Gutner]

Dziękuję za uśmiech obecności Witku.

Ukłony L.G.