[Rita]

nieruchomieje lato
wykwitło się dojrzało
na skraju szosy martwe
motyle dogasają

burza zebrała żniwo
pochylam się nad nimi
brzegiem pobojowiska
pełznie wolno po ziemi

zielona gąsienica
drogi dotknie za chwilę
w trawę niosę włochacza
niech zostanie motylem

---

latolato.jpg

Plik ściągnięto 4 raz(y) 52,36 KB

[SławistanZamlar]

wiersz z sygnaturą; proekologiczny. jak najbardziej w tej poetyce jest uzasadnione przywołanie jednego z naczelnych "przykazań" buddyzmu "chrońmy wszelkie życie", ludzkie też. w ostatecznym rozrachunku ludzie też są częścią fauny. w kręgach sfanatyzowanego ekologizmu jakby, a nawet agresywnie, atakuje się tę część ziemskiej załogi. czyli ludzkość, szczególnie jeżeli nie z naszej doktryny.

nie mówię tego o wierszu który napisany sprawnie z z dużą dozą troski , właśnie o to wszelkie życie. jeżeli odrzuci nas brzydota wąsiela (gąsienicy) i przyczynimy się do jego eksterminacji nie ujrzymy pięknego motyla. proste to jak trzy metry sznurka w bocznej kieszeni, jednocześnie skomplikowane jak linia prosta do zagłady.

[jaga]

pięknie

[Felicja]

Ładny obrazek. Niepotrzebne zdjęcie, bo więcej można zobaczyć czytając :-). W drugiej strofie brakuje mi podmiotu. Pozdrawiam.

[Rita]

[Rita]

[Rita]

[kamil rousseau]