[Witold Kiejrys]

ujeżdżamy czas jak konie
a pod nami ziemia płonie
pochylona skłania czoło
przed wszechrzeczą i pokorą
wiatr kosmosu pieśń w szmer niesie
dziś bez pompy bez uniesień

nad mierzynem w ogniu niebo
a nad dobrą grzmi potrzebą
by wywinąć nad szczecinem ogon
grad nad radzyminem
świętą lipkę z trelem skrzypiec
zanieść aż po bartoszyce

powiesz wiosna z nią nić w głowie
która niesie swą opowieść
lecz tu także niebo płonie
koń ma płomień na ogonie
spójrz na żar co w tobie gaśnie
usnąć chcę, czy ze mną zaśniesz...

[verbena]

Bardzo apokaliptuczne to brzmi, a jaki ognisty obraz... Jakkolwiek jest, bardzo spodobał mi się Twój wiersz. Podziałał na wyobraźnię. Ten koń ma nielichą moc... oby rzeczywiście nie zaczął zarządzać przestrzenią A czas nieodmiennie jakoś dziwnie umyka i chyba trudno powiedzieć, że nad nim panujemy. Jest raczej jak ten ognisty mierzyn... nieujarzmiony. Jest też taka możliwość, że będzie sobie hasał i na koniec pozostanie niewielu, by to podziwiać. Oby nie... Pozdrawiam

[Leon Gutner]

Niooo i takiego Witolda lubię najbardziej.
Świetny wiersz.

Z uszanowaniem L.G.

[Maryla]

Piękny wiersz Witku.

Pozdrawiam serdecznie

[jaga]

za Leo - nic dodać nic ująć

[Felicja]

Ależ malarsko, z rozmachem, jest moc! I ogień..
Bardzo dobry wiersz! Działa na wyobraźnię..

[BeataKuna]

Nie wiadomo kiedy i w którym momencie zaczynamy gasić ten żar. A potem już leci w niewłaściwą stronę, w niewłaściwe emocje.