[Witold Kiejrys]

Już nie ujrzę, czułem ja to,
twej zmarszczonej drobnej twarzy,
nie podejmę rąk zmęczonych
do uścisku, pocałunku,
i nie wróci już to lato
ani dzień co mi się marzył.

Gdzieś śród skroni żałość płynie
taka cicha i spokojna,
sączy deszcz po pelerynie
żywe myśli i wspominki,
łzę ociera wolno ręka,
w sercu jedna nić mi pękła.

1980

[Leszek Wlazło]

Bardzo osobisty i dobrze, że utrwaliłeś tę trudną chwilę.

[jaga]

i nie wróci już to lato
ani dzień co mi się marzył. - oj nie wróci to prawda ale wspomnienia pozostaną

[Marek]

czytałem, dobry tekst

[mgielka]

... piękny obraz.....

[asia]

Czy to wiersz o Mamie Witku ?

[wojna światów]

Piękny wiersz, Witku
Dobrze, że się nim z nami podzieliłeś.

Piękny wiersz, Witku
Dobrze, że się nim z nami podzieliłeś.

[nuta niepokorna]

Pięknie.

[Witold Kiejrys]

asiu, to wiersz o mojej drugiej, trzeciej, a może czwartej Mamie. Bo Mam, to ja miałem wiele, tylko ani jednego Taty.
Tutaj mowa o mojej ukochanej Teściowej. W drugiej książce poświęcę jej większy ustęp, bo warta jest tego. O śmierci dowiedziałem się ponad dwa miesiące po fakcie. Ukrywano to przede mną, odcięto od wszelkich kontaktów z rodziną. Jej śmierć jest związana z moją/naszą tragedią. Pozornie banalna choroba - wylew!

Wiersz zapisałem na spacerniaku, w deszczu, po wielekroć notując każde słowo w pamięci.
To jeden z dwóch, może trzech, najbardziej osobistych wierszy.

[Witold Kiejrys]

Wiersz 'Pamięć i drewniany krzyż' jest poetyckim zapisem Jej pogrzebu.

[asia]

To jeden z dwóch, może trzech, najbardziej osobistych wierszy. - to się czuje Witku

[fiołkowa]

[mironiusz]

Tyle uczucia...

[anastazja]

Tym większe zaskoczenie, że o teściowej - Wit. mnie nie dziwi, nie mam problemów z teściową, ( 92 lata) jak trzeba, to ją kąpię, piorę i gotuję.