rymy żeńskie
- posługujące się akcentem paroksytonicznym (na przedostatnią sylabę), np. moda – uroda. Występują w wierszu sylabicznym.
rymy męskie
- posługujące się akcentem oksytonicznym (na ostatnią sylabę), np. dłoń – skroń. Występują w wierszu sylabotonicznym.
rymy daktyliczne
- posługujące się akcentem proparoksytonicznym (na trzecią sylabę od końca), np. zakochać - rozszlochać.
W zależności od umiejscowienia:
rymy końcowe
- występujące na końcu wersu.
rymy wewnętrzne
- występujące w środku wersu.
rymy inicjalne
- występujące na początku wersu (bardzo rzadkie).
Inne rymy:
rymy dokładne
- np. wodzie – lodzie, boju – pokoju.
rymy niedokładne
- asonans, rym oparty na identyczności samogłoskowej, np. woda - droga
- konsonans, rym oparty na identyczności spółgłoskowej, np. warg - dróg.
rymy gramatyczne
- utworzone z wyrazów, których współbrzmienie wynika z identyczności końcówek gramatycznych, np. czasowniki: chodzimy – rodzimy; rzeczowniki: gromady - osady.
rymy niegramatyczne
- utworzone z wyrazów z różnych kategorii gramatycznych lub z wyrazów, które różnią się formą gramatyczną, np. ginę – przyczynę.
rymy bogate
- obejmują kilka głosek, np. męczeństwo – społeczeństwo.
rymy składane
- np. bab ryk – fabryk, panie – na nie.
rymy banalne
- tzw. rymy częstochowskie, np. kocham - szlocham, blizna - ojczyzna.
rymy wyszukane
- niezwykły dobór wyrazów, np. farby - znał by, trytonów - pantalonów.
Monorym
- identyczny rym występujący we wszystkich wersach wiersza.
Pantorym
- utwór wierszowy lub jego fragment, w którym wszystkie lub prawie wszystkie wyrazy rymują się z innymi.
