[Baszka]

póki czarne jeszcze są w otchłani perły
nie giną w koronie przy znoszonych płaszczach
póki każdy ranek budzi dźwiękiem werbli
za drzwiami półgłosów noc nie taka straszna

póki łąki brzęcząc podchodzą do źrenic
nie zniżają lotu chmur otwarte klucze
póki księgi zdarzeń wiodą ku jesieni
a muzyczne credo składają ze wzruszeń

póki zachód w nawyk tylko snem przechodzi
obrazy bez obaw patrzą prosto w przestrzeń
ciągle jeszcze warto z karą się nie godzić
w znaczoną pogodę opadając szeptem

[amandalea]

[Lucy]

[Baszka]

Lidziu , Lu dziękuję bardzo za zajrzenie

[el]

Nie umiem rymować , a tak bardzo lubię takie wierszowanie.

Pozdrawiam

[eva_14]

oj Basik, uwielbiam Twoja metaforyczna filozofię i te tęskne nuty, na dnie serca, które tak pięknie ubierasz w słowa.
Cudny wiersz

[Gość]

a tu nie poprawiłaś ?

już pisałem gdzie indziej
tak w/g mnie powinien wyglądać rymowany wiersz
tak trafiać w najgłębsze
jeszcze raz dzięki Baszko

[Baszka]

[Baszka]

[Baszka]

[Maryla]

Oj warto, warto czytać takie piękne wiersze

[Baszka]

dziękuję Marylko bardzo serdecznie

[Daria]

Twoje natchnienie mówi samo za siebie: jesteś poetką przez duże P:)

Twoje natchnienie mówi samo za siebie: jesteś poetką przez duże P:)

[Fred]

Była okazja, by wiersz skomentować w innych okolicznościach.
Nie będę się powtarzał.
Dodam tylko za Kazimierzem Kowalskim:
"Póki jescze serce bije
póki starczy tchu
trzeb kochać za dziesięciu,
trzeba żyć za stu!"

no i chwalę pomysł.

[Baszka]