[AnDante]

Głowa rozpaczliwie jeszcze wciąż do góry,
reszta już w otchłani, gdzie w tańcu szalonym,
w dzikim rytuale szare ludzkie szczury
gonią bezustannie swe własne ogony.

Głowa wciąż w górze, lecz mdłe opary
słodką podłością wieszczą podniecenie,
niosąc zawiści rozkoszne koszmary
jakże przyjemne rozbudzają drżenie.

Cały się nurzam , opary wdycham,
niech podniecenia wstrząsną mną dreszcze,
już ból i zawiść, podłość i pycha,
a ja w zachwycie! Jeszcze, no jeszcze !
Wyzbyty śmiesznych moralnych sznurów
pędzę na czele wyścigu szczurów.

[Marcin]

Mocny wiersz, a opisane w nim obrazy niestety znajome... bliższe, niż można się spodziewać – występują na każdym kroku w tym wyścigu szczurów, gdzie i ból i zawiść, podłość i pycha, a w nich PL w zachwycie. Stąd taki, a nie inny tytuł. Dobrze, że PL o tym wie i niejako sam siebie karci w myślach. Bo mogło być inaczej.
Będę wracał do tego wiersza, bo od samego początku przykuł moją uwagę.

A najbardziej zapadły mi w pamięć wersy:

Wyzbyty śmiesznych moralnych sznurów
pędzę na czele wyścigu szczurów.

[amandalea]

Podoba się...a wyścig szczurów wciąż trwa....

[eva_14]

nieco osłuchany, ten wyścig szczurów, ale w Twoim wydaniu, nabiera ciekawszego znaczenia i wcale, nie jawi sie osłuchanie

[Marek]

trzeba czasem wyhamowywać ...
jechać do lasu - najlepiej rowerkiem
siąść pod drzewami i posłuchać ich szumu
i
już
jest
cudnie

a miasto ?
niech się poci
wdycha spaliny
i wyznacza starty i mety !
szczurom (tym ludzkim)

a tak przy okazji - nieco osobiście:
wyścig mnie też dotyczy - tyle, że to nie ja chcę się ścigać (i takie trochę przykre sytuacje ostatnio) ...
więc uciekam do lasów:

W moim lesie
przewietrzanie dzisiaj:
wiatr północny
kołysze wierzchołkami drzew

Tu, na dole gdzie ja
tylko szum
co od góry

I takie to leczenie
mojej duszy

[eva_14]

w moim lesie
wierzchołki kołyszą pustkę
mój las
szeleści na skórze
mojego lasu
nigdzie nie ma
jestem sam na sam
z nagimi gałęziami

do mojego lasu
wiodą twoje ramiona
ostatnia deska
po przeróbce tartaku

[Leon Gutner]

Hm ja bym z tym karceniem taki pewny nie był
Na razie autor stwierdza swoją pozycję i akcentuje ze zdaje sobie sprawę gdzie się znajduje.
W literacko klimatyczny sposób i przy konsekwencji tematycznej .
Nie upadł ten kto ma świadomość takiego stanu a przynajmniej nie do końca

Świetny wiersz

z ukłonem L.G.

[Elżbieta]

AnDante żeby nie było, że nie czytam
byłam, przeczytałam, myślę...

serdeczności
Elżbieta

[Marek]

Acha, Andrzeju - dzięki Ci za ten wiersz - przypomniał mi moje zasady od których począłem odchodzić -

kurację zakończyłem leśnym spacerkiem ...

[Leszek Wlazło]

Wiersz mi się podoba, zacięcia rytmiczne trochę mniej, jednak całość w AnDant'owym stylu.