[amandalea]

stukot końskich kopyt
wędrował wśród szczytów
od niechcenia rzucane wiśta wio

wiatr i usta we włosach
niesłyszalny szept

ktoś powie ależ to prozaiczne
cóż w tym wielkiego
że dłoń wypełnia ciepłem

obok ugrzecznieni znudzeni rutyną
gdy my wyłapujemy motyle gestów
zapełniając gabloty codzienności

wciąż jednakowo złaknieni
piastujemy senne marzenia

a kiedy nieuchronnie uciekają światła
wracamy z niechęcią
pod powiekami ukrywając pejzaże

11.10.07r.

[Leszek Wlazło]

Niezależnie czy w bieli czy rymem zawsze ukazujesz nam Lidziu jednakowo klimatyczne, pełne tęsknoty do miejsc i ludzi strofy.

[Marek]

ładniaście opowiedziane
on

[amandalea]

[amandalea]

[Marcin]

Jeśli można coś zaproponować, to może w drugim wersie zmianę wędrował na wędrujących(?) Myślę, że lepiej, by to końskie kopyta wędrowały wśród szczytów, niż stukot. Z drugiej strony stukot jako wędrujące echo...

stukot końskich kopyt
wędrujących wśród szczytów

ale decyzja należy do autorki
Piękny, głęboki wiersz.

[Ninoczka]

Piękne te Twoje wiersze...aż nie potrafię słowem wyrazić myśli - czytam... wszystkie są

[amandalea]

[amandalea]