[el]

przed brzaskiem lunarnie głupieję
nie pomaga nawet srebro
zimne i ponoć bardzo kobiece -
zawiodła księżycowa artemida

miłosierdzie i przebaczenie są blisko
szatany cichną zawiedzione różańcem w ciemności
oko zaczyna się dziwić kolorom i kształtom
ucho nadal złośliwie przysypia
chociaż ciało gotowe na namacalność

a jeśli wcale nie muszę mówić -
czasami wystarczy zapach metafory
wygięcie w łuk i skok z zamkniętymi oczami

rano zepnę gładko włosy i umaluję usta
drwiną poszczuję trzask dźwięków w głowie
zapalę papierosa i wystygły błękit w źrenicy
co z tego że nawet w sierpniu mam zimne dłonie

wdech wydech wdech wydech
strużka potu spływa na skroń

emanuelu nadchodzi czas żółci
i więdnących w ciszy żonkili

[Marcin]

Wszystko w wierszu mi się podoba. Utwór wciągnął mnie i zatrzymał, a kiedy doszedłem do kończących go żonkili, wiersz mi powiedział: jeszcze. I wróciłem do jego wersów, strof...

[Baszka]

[Marek]

"...czasami wystarczy zapach metafory..." - to jest zafajniaste a na dodatek rewelka!
jak i wiele innych wersów tego mądrego i dobrego WIERSZA

tylko dlaczego musi tak być?
że tylko ten zapach mamy
dla siebie

[Marek]

aaaa, sobie jeszcze raz poczytałem
O!
świetne, świetne!

[Leszek Wlazło]

Przeniknąłem w obrazy, myśli, ale jeśli zadasz mi konkretne pytanie co i dlaczego mi się podobało, to przebijesz jakby bańkę wyobraźni, w której zamknęły mnie strofy. Czar pryśnie, więc zapytany nie odpowiem tkwiąc w świecie własnej interpretacji, który zazdrośnie strzegę.

[eva_14]

i ja nie potrafię powiedzieć, dlaczego.
A może dlatego, że go poczułam tak, jak nie zawsze czuję biała poezję?

[el]

Dziękuję Wam kochani za komentarze i wizytę. Przepraszam, że odpowiadam tak późno i pośpiesznie, ale mi grypa moich panów położyła. Teraz robię za siostrę oddziałową, a dają popalić. Jak chorują to wespół zespół... Nadrobię jak postawię towarzystwo trochę na nogi.

[amandalea]

Twoje wiersze Elu są bardzo głębokie i choćby się już wcześniej je znało, to zawsze wciągają i zawsze chętnie się do nich wraca

[Marek Olszewski]

Wiersz kipi kobiecością i zmysłową liryką.

Oj. Powiem Ci, że księżycowa artemida wcale nie zawiodła, oj nie...

...a szatany cichną, nie wcale temu, że się zawiodły, ale temu, że padły z wrażenia po twoim wierszu, który pachnie metaforą kobiety-poety, takiej, której i szatany i Bóg sam pokłon oddać muszą. A ja im pokłonem dla ciebie przewodzę