[stary krab]

jak to jest
gdy się rozprysną stada słów
tabuny fraz i znaczeń
ułożona z dociekań mozaika

gdy runie cały gmach tożsamości
budowany latami z wiedzy i doświadczenia

ty jesteś moją żoną
czy siostrą

z wielkiego miasta pozostał dym znad komina
i biała mgła w której usiłujesz złapać sens
wyławiasz posłyszane słowa
wymawiasz jak obce hasło – klucz
za którym następne nieotwarte wrota

[amandalea]

Mało świąteczny wiersz Krabie...smutny, a raczej przerażony peel, zagubiony...
Pozdrawiam ciepło, świątecznie

[Marcin]

Z przyjemnością przeczytałem. Zastanawiam się tylko... nieotwarte – a także - zamknięte (też mogłyby być)

[stary krab]

W tej (skróconej) wersji, właściwie każdy przymiotnik zbędny. Już samo wrota robi wrażenie.

[Marcin]

to zamiast wrót zwyczajne drzwi dać (i do klucza pasują), a żeby pozbyć się tych przymiotników z ostatniego wersu - można je zastąpić

wymawiasz jak obce hasło – klucz
za którym znowu zamknięte drzwi

[Leszek Wlazło]

Chciałoby się zapytać: jak to jest Władysławie, że tak się dzieje?

[el]

Sugestia Marcina warta uwagi. Wiersz? Ma siłę, bo pobudza do refleksji.
Nie mozna przejść obojętnie... I jeszcze jedno - tytuł. Dobry, bo juz sam w sobie niesie obraz. To lubię, taką pierwszą interpretację odautorską.
Pozdrawiam,

[peter]

Bardzo lubię poezję Władysława i zawsze pochłaniam wszystko co znajdę