[tetu]

powiedz co robić gdy kończy się droga
mchem porastają wydeptane ścieżki
nie słychać wiatru co nucił nam w głowach
wędrowne pieśni

po niebie ścigał półnagie jutrzenki
głośnym świstaniem przedrzeźniając echo
pomiędzy nami udawał że święty
bez reszty grzesząc

my ciągle głodni tułaczej pieszczoty
zdobywaliśmy najważniejsze szczyty
czas i natura uśpiły ten dotyk
wiatr się uciszył

teraz gdy pustka zszarzały poranki
żadna melodia nie udźwignie ducha
skroń posrebrzała na łonie niełaski
nastała głusza

i tylko patrzeć jak ściera się przestrzeń
kurczą widoki zacierają ślady
może zostanę choćby drobnym deszczem
pojęciem bladym

[Leon Gutner]

I wszystko tutaj jest na swoim miejscu i wierszy tak jak powinno.
Czysta przyjemność.

Z uszanowaniem L.G.

[Witold Kiejrys]

pozdrawiam, witekk

[Felicja]

Ależ ładnie i zgrabnie.. Jestem pełna podziwu. Pozdrawiam

[tetu]

Leonie, Witku, Felicji, dziękuję za słowo i zatrzymanie. Pozdrawiam.

[Witold Kiejrys]

Bardzo ładny to wiersz, dla mnie ogromnie wieloznaczny. - Technicznie, cacko!
Można go odnieść do spraw osobistych, ale i publicznych, także egzystencjalnych, także duchowych.
Dla mnie to wiersz o życiu, bo w tym pojęciu mieści się wszystko - my, nasza duchowość, ale także to wszystko, co wokół nas, nawet jeśli z pozoru to martwe; także to, co dalej, aż poza horyzont, aż po nieskończoność. A że z tego rodzą się setki pytań to piękne, bo penetrując uniwersum życia, mamy możliwość i szansę odnajdywania także w sobie bogactwa tegoż zycia aż ponad miarę wyobrażeń. - Ja odnajduję. Jestem dziwnie spokojny, Przewidywalny, jak wszystko inne. Nawet wtedy, gdy przewidywalny nieprzewidywalnie. Bo być nie musi, ale może...

Pozdrawiam, witekk

[BeataKuna]

pięknie, aż chce się czytać i wracać

Wiersz wieloznaczny i pięknie ujęty temat szarości w naszych sercach, w naszej codzienności, przemijanie to ziemskie i to duchowe. Warto było zaglądnąć
pozdrawiam Cię serdecznie

[tetu]

Witku, dziękuję za ponowne odwiedziny
Beato, również dziękuję Pozdrawiam Was.