[Ewa]

do granic smutku tam gdzie żal bezbrzeżny
dopływam łodzią z dnem tak poszarpanym
przez ostrza w granit przyodzianych wieżyc
żal śląc w nieznany

ciszą wypełniam chaos o poranku
płacz jeszcze dławiąc gdy patrzę na zdjęcie
twego spokoju broniąc niczym flanków
przed ich przejęciem

o słowach które dawno nie wybrzmiały
a przecież mogły między matką-córką
dziś czasu brakło - zegar z kukułkami
wydźwięczał krótko

gdzieś na granicy między światłem - mrokiem
w chwili wyłącznie dla jednych wybranej
odkrywam prawdę w tym co tak mi drogie
goją się rany

[Leon Gutner]

Doskonałe miejsce mają smutki i żale.
Taki wiersz o formie przypisanej tobie od dawna.
Jedna z moich ulubionych zresztą podobnie jak tematy w nią wpisane.
Dobrze móc czytać takie wersy.

Z przyjemnością L.G.

[Witold Kiejrys]

Elegia jest formą dość trudną, ale Ty z tego wychodzisz zawsze obronną ręką.
Czytając raz, drugi i trzeci, twój wiersz - mimochodem skłaniam myśli ku tym, z którymi dane mi było spędzić kawał życia, a którzy w różny sposób pomykali furtką do ogrodów, zapisujących się we mnie nie kończącymi snami. - Dziękuję!

pozdrawiam, witekk

[Felicja]

Pięknie i poruszające,więc wracam, żeby jeszcze poczytać...
Pozdrawiam :-)

[Ewa]

Leon Gutner, Witold Kiejrys, Felicja,
dziękuję za dobre słowa pod wierszem

[BeataKuna]

Podpisuję się pod komentarzem Witka, dodam tylko, że to wiersz, który wwierca się pod skórę i dobrze, bardzo dobrze. Czytelnik ma odczuwać.