[Felicja]

Cała w zadumach
lekki aksamit
otula ciało

liści i włosów
rdzawe kaskady
dziko płynące

brzozowa kora
z sercem pod sękiem
tatuowanym

coś co umarło
w bólu rodzenia
innym się staje

widać przez blaski
wielości odbić
budzi się niebo

z chłodem powietrza
wtuleniem w siebie
zmarszczkami wody

przeczuwasz piękno
niemal dotykasz
wciąż się przemienia

gdy tak uważnie
chwila za chwilą
topisz w nim oczy

[Witold Kiejrys]

Ależ feerię uczuć zaserwowałaś nam tym wierszem. Bardzo ładnie, starannie i bogato dobierasz słowa. Tylko ta wielość drażni mnie trochę, zaledwie, ale nie przeszkadza.

Bardzo ładny wiersz. Widzę, że tegoroczna jesień nie tylko w grzyby bogata. Brawo!

Pozdrawiam cieplutko, witekk

[Leon Gutner]

Mieszane odczucia ustąpiły po dokładnym oczytaniu tego wiersza.
Ma niesamowity klimat który mi jakoś leży i odsuwa na bok wszystko inne.

Zatem z przyjemnością L.G.

[Felicja]

Witku, bardzo dziękuję za przychylne czytanie. Postaram się pomyśleć nad tą "wielością". Pozdrawiam jesienne.

Leo, dziękuję pięknie za mieszane odczucia, docenienie klimatu i przede wszystkim za czytanie, pozdrawiam