[Hardy]

Kiedyś miałem kilka wiosen
i czarowny, mały świat.
Różnorodny, tak ciekawy,
że aż wyrósł ze mnie chwat.

Wnet znalazłem, w lato życia,
co najlepsze – miłość swą.
Jej owocem – kwiat rozkwitły,
dodał barwy naszym dniom.

W czas dojrzały zbiory były,
nieobfite, jednak swe.
Długo świat był nam przychylny,
bez tragedii, dzień za dniem.

Kiedy jesień zapukała…
Trudno, taki ludzki los –
w ciężkiej chwili wsparcie wspomnień
sił dodało, by znieść cios.

Lat upływu nie powstrzymam,
czas nam w przyszłość strzałę śle,
jednak wiele mam w zamyśle
jeszcze zrobić. Żale precz!

Sursum corda! Mam dość siły,
krew nie stygnie, ciągle wrze,
by opóźnić przyjście zimy…
tak przedłużam z życiem grę.

[Witold Kiejrys]

I bardzo dobrze. I bardzo dobrze, że jesteś z nami i pośród nas.
I wcale nie taki znów hardy...


pozdrawiam, witekk

[Hardy]

Pozdrówka, Kierysie

PS. Pseudonim "Hardy" został mi (mimowolnie) nadany przez n-la historii, jeszcze w podstawówce. "Nie bądź taki hardy!" - próbował mnie uciszyć, kiedy mu zarzuciłem, że słabo jest obeznany z historią II wojny światowej (akurat to był mój konik). No i to "przezwisko" już przylgnęło do mnie. Nie byłem obruszony