[Felicja]

Gdy sny już się nie chcą zielenić,
zanika gdzieś zapach przestrzeni,
zaś żadna z gwiazd spadać nie raczy;

nie kwitną już ptaki ni kwiaty
odgłosów nie dają nijakich,
czas sprawy wziął i przeinaczył.

I nawet wiersz nie chce się sklecić,
podobno poeci to dzieci,
a tutaj są ziemie jałowe.

Niech piasek złowieszczo szeleści,
niech cisza przesypie się, przelśni,
to dotknie mnie ledwie w połowie,

gdyż w Tobie jest moc oraz siła,
choć czasem, nie powiem, przeginasz,
to jednak otworzyć chcę ręce.

Przeniknij pustynną godzinę,
weź każdą z jej licznych drobinek
i jeszcze brak puenty. Nic więcej.

[Witold Kiejrys]

Nie, ziemia to nie jest jałowe,
Wciąż rodzi choć dzikie te ziarna,
Swawolne, nikomu nieważne,
Zaś motyl wciąż zapyla życie.

Piszących niewielu, ale popatrz ilu codziennie gości. Ilu nas czytających. A my, przecież nie piszemy dla poetów, tylko dla tych, którym wiersz bywa strawą, pokrzepieniem ducha, pocieszeniem, niekiedy zabawą i rozrywką, a bywa też, że wskazaniem, że nie ma sytuacji tak trudnej, z której nie można by było wyjść z podniesiona głową.

Zatem bądź, Felicjo. Bywaj, bo twoja estetyka słowa i ciepło ze strof spływające, są czytającym potrzebne.
Dla nas zaś potrafisz być skuteczną inspiracją twórczą.
Dziękuję za dobry wiersz,

pozdrawiam serdecznie, witekk

[Felicja]

Witku,
dziękuję za pozytywny odbiór i budujące słowa.
Pozdrawiam

[amandalea]

Powędrowałam z przyjemnością po Twoich wersach Felicjo

[Felicja]

Bardzo mi miło. Dziękuję

[Liana]

Niby nic, a jednak coś... i ciekawie...

[Felicja]

Tak, Lilu. masz rację. Dziękuję za życzliwe czytanie!