[Felicja]

Klamka zapadła, drzwi zatrzaśnięte.
Labirynt komnat, arsenał scen,
niezwykłość zwykłych i flesz momentów
skryte we wnętrzu wpadają w sen.

Nad wstążką szlamu tkwi most zwodzony,
przemykasz chyłkiem a tafla drży.
Słońce na murach kreśli bazgroły,
światłem celuje w przygasłą myśl.

Stało się zatem i właśnie toczy,
znów biały karton, paleta chwil.
Komuś zależy, byś nie przeoczył,
ciche skrzypnięcie, otwarto drzwi.

[Leon Gutner]

Wydaje mi się że temu wierszowi właśnie końca brakuje.
Coś się tu wydarzyło ale ani do końca ani na końcu nie rejestruję tego wydarzenia w środku dostatecznie.
Pierwszy wers trzeciej strofy dwa razy ma się i to jakby troszkę psuje jej efekt.

Poza tym przyjemnie i ciekawie poczytałem.

Z uszanowaniem L.G.

[Felicja]

hmm..być może to, co wydaje się być końcem, wcale nim nie jest.
Dziękuję za ciekawy komentarz.

[BeataKuna]

Bardzo mądre, co piszesz. Mało kiedy słyszymy takie ,,ciche skrzypnięcie,,.

[Felicja]

Właśnie sama staram się wsłuchać.
Dzięki za czytanie.

[eva]

Doskonały tekst z dobrą puentą. Niosą się te słowa u Ciebie w wierszu, oj niosą gładko. Zazdroszczę umiejętności.

[Felicja]

Evo, dziękuję za pozostawione słowa.
Jeśli się podoba, to miło mi. Pozdrawiam :-).