[Felicja]

Patrzę w niebo z uśmiechem,
tyle dobra i przecież
ta świadomość, mam komu dziękować.

Choć poranki są ciemne
i zacina śnieg z deszczem
dobrze wiem, że jest ktoś, kto mnie kocha.

Czasem czas tak się dłuży,
że to wcale nie służy
szczęściu a wręcz zupełnie przeciwnie.

Szukam jasnych promieni,
by ponurość odmienić,
odkryć to, co bezcenne prawdziwie.

Nieraz tak mnie przenika
ta ukryta muzyka,
że trudności przestają się liczyć.

Zniosę wiele, gdy wierzę,
że mnie w końcu zabierzesz
do krainy bezkresnej słodyczy.

[Leon Gutner]

Forma - bo bardzo lubiana przez Leona.
Temat bo klimaty Leonowe.
Ale ... szukałem jasnych płomieni zwłaszcza w puencie i trochę tak nie za mocno i nie za jasno tam.
Za to całość odbieram przyjemnie i pozytywnie.

Z uszanowaniem L.G.

[Felicja]

Dziękuję za komentarz.

[PoparzonaKawą]

Ładny wiersz,
dobrze jest wierzyć w Boga, ale krainę słodyczy, choć czasem bywa ciężko, trzeba tu, na ziemi, sobie wykreować

pozdrawiam

[Felicja]

PoparzonaKawą - niewątpliwie zawsze można próbować.
Pozdrawiam

[mironiusz]

Ładny i płynie.

[Felicja]

Mironiuszu, dziękuję za życzliwe czytanie.

[BeataKuna]

Autorko wzruszył mnie Twój wiersz przede wszystkim dlatego, że poruszyłaś temat, który każdy powinien przemyśleć. Bo poprzez narzekanie nie jesteśmy wdzięczni i ślepniemy nie widząc wszystkiego, co mamy.

"Oddawaj Mi cześć radością, jaką we Mnie znajdujesz. W ten sposób obwieszczasz Moją Obecność patrzącemu na ciebie światu" (z książki ,,Jezus mówi do Ciebie" S. Young)
Obwieściłaś pięknie wierszem.

[Felicja]

Cieszę się i dziękuję za piękny komentarz.