[Felicja]

Najpierw słowo a potem wers
i za wersem kolejne słowa
zdążysz złożyć nim spadnie deszcz
jeśli lunie zaczniesz od nowa

z każdym wdechem przepływa czas
w wartkiej rzece ukryta siła
brzeg zostawia przemierza szlak
wciąż dla siebie czuła i miła

teraz wydech w oddali świat
tak przyjemnie być w tym oddechu
śnieg wiruje cichutko tak
jakby właśnie tę ciszę przeczuł

kot ziewając wyciąga grzbiet
delikatny jak płatki puchu
zima mrozem otula dzień
strząsa smutek wznosi na duchu

czujesz w żyłach łagodny puls
pod stopami twardą podłogę
pierzchnął w kąty przesadny mus
masz oparcie - dobrze być sobą

[Leon Gutner]

A nawet doskonale być sobą.
I słowa z pewnością w tym pomagają.
I wiersze.

Przyjemnie poczytałem.

Z ukłonami L.G.

[Rita]

Ładnie zatrzymałaś w wierszu zimowy poranek z piszącą wiersz. Miły obrazek.
Pozdrawiam ciepło.

[Felicja]

Dziękuję Wam za czytanie i miłe słowa.
Pozdrawiam

[ikcesok]

przemyślany i zgrabnie napisany wiersz.... czuję że autorka miała coś więcej do przekazania... jest tu jakaś nutka nostalgii
Pozdrawiam

[Felicja]

Dziękuję za budujące słowa.

[BeataKuna]

Przeczytałam z przyjemnością. Płynny i taki leciutki Twój wiersz.

[Felicja]

Dziękuję, bardzo mi miło.

[kamil rousseau]

[Felicja]

Dziękuję za czytanie i sugestie. Pozdrawiam

[Witold Kiejrys]

[PoparzonaKawą]

Piękny, bardzo mądry wiersz.

Cytat:

czujesz w żyłach łagodny puls pod stopami twardą podłogę pierzchnął w kąty przesadny mus masz oparcie - dobrze być sobą

Tak jest!

Teraz w styczniu, tęsknię za klimatyczną zimą, ale może jeszcze wróci.

pozdrawiam

[Felicja]

PoparzonaKawą, też liczę że wróci.
Cieszę się, że wiersz się spodobał.

Witku, dzięki za czytanie.