[kamil rousseau]

KRES


siecią pajęcza się oplata
przed utraceniem nić swa chroni
samotny w tłumie utajonym
zawisł na krzyżu antresoli

zadrżały werble - herold zbladł
taraban umilkł zniewolony
grymas na twarzy nagle zgasł

tłum rusza – na przodzie tylko on
pomruk przyjaciół chłonie cisze
tam w dali widać jego dom

(czy słyszy?...ja go już nie słyszę)