[Felicja]

Może spotkajmy się na moście
nad rwącym nurtem zimnej rzeki
znowu rozkwitniesz słonecznikiem
przyniesiesz bez i w oczach błękit

droga wywiodła lasem w pole
gdzie ziemia marna i kamienna
kto rzuci pierwszy jakim prawem
czas zburzy wszystko już się ściemnia

czasem dokładam twarde zdania
drzemią pod skórą drżą nocami
osty teściowej matki szałwia
sadzimy kwiaty dziesiątkami

z jednego „wybacz” wyjrzy słońce
kolejnym słowom będzie prościej
w końcu wzniesiemy jasny skalnik
tylko spotkajmy się na moście

[Leon Gutner]

osty teściowej od matki szałwia

Powyżej jak nic 10 sylab w dziewięciosylabowej reszcie. Działa jak nagłe przyciśnięcie hamulca.
Warto to poprawić bo reszta ładnie płynie.

Podoba mi się to :

z jednego „wybacz” wyjrzy słońce
kolejnym słowom będzie prościej

Ładne rymy. Treść to już kwestia gustu.

Leo przyjemnie i ciekawie zajrzał.

Z uszanowaniem L.G.

[Felicja]

Leonie, ponownie dziękuję za komentarz.😊Wprowadzam zmianę w wersie z teściową.😀

[verbena]

Bez mostu osty gotowe zarosnąć wszystko. Nawet szałwię zdusić o innych roślinach nie mówiąc. Zdecydowanie, czas na most póki pora Podoba mi się takie ujęcie problemu... Pozdrawiam

[Felicja]

Verbeno, bardzo dziękuję za odwiedziny

[jaga]

bardzo ładnie płynie wiersz

[Felicja]

Jago,
dziękuję za przypomnienie jednego z moich pierwszych rymowańców.

Tak, czasem trzeba prosić kogoś o wybaczenie.
Oczywiście najpierw zauważyc swój błąd, potem odważyć się przyznać do niego przed innym, przeprosić i jeszcze potem próbować się poprawić.
Takie łatwe to wszystko oczywiście nie jest...

[Witold Kiejrys]

Za Jagódką.
Lecz gdy czytam powtórnie i trzeci, dokładam sobie i razem z autorką buduję obraz naszego kawałka świata.

I to jest bardzo, bardzo przyjemne. - Pisz!


witekk

[Felicja]

Dziękuję za motywujące słowa. Zawsze się przydają.