[Felicja]

Kiedy wtulasz się we mnie, mój miły,
drży powietrze i trzciny a ściany
odbijają się w tafli jeziora,
z cichym niebem w głębię się wtapiamy.

A gdy przebrzmi już poranna kawa,
chwile kruszą się na kromki chleba,
w wir koniecznych spraw - w ten sen zimowy
pewnie zapaść nam po prostu trzeba.

Potem wiatr niesie pustkę po sadzie,
mury mchem porastają, świat płacze,
z kroplami wody w ziemię wpadamy,
a przecież można było inaczej.

[verbena]

Szkoda tej ostatniej zwrotki. Trochę psuje całość według mnie. Mogłaby być w tej samej rytmice

[Felicja]

Verbeno, bardzo dziękuję za czytanie i komentarz. Zgadzam się z Tobą. Zmieniłam .

[Leon Gutner]

Rytmika sobie skacze ale fakt jest lirycznie - odrobinę.
Trzeba by tę odrobinę zamienić w dużość.

Z ciekawością L.G.

[Felicja]

Leo, dziękuję za czytanie i mobilizację .

[verbena]

A widzisz, dużo lepiej

[Felicja]

Verbeno, dziękuję za czytanie. Ulepszyłam jeszcze trochę

[jaga]

czwarty wers pierwszej strofki - o jedną stopkę przykrótki
potem zmieniłabym na później
mury wstawiłabym przed świat płacze
poz-tym wiersz bardzo poetycki i śliczny

[Felicja]

O Jago, bardzo dziękije Ci za czytanie!

To jeden z moich pierwszych rymowańców,
bardzo umęczyłam się pisząc go,
poprawiałam wiele razy :-) i przyznam,
ża teraz czytam z sentymentem.

Pozdrawiam :-)

[Witold Kiejrys]

Och, jakże kusząco i jakże lirycznie.


wk

[Felicja]

Dziękuję za pozytywny odbiór.

[BeataKuna]

Ależ mnie zachwyciłaś wierszem. Piękności tutaj.

[Felicja]

Beato, kiedy czytam takie komentarze,
aż nabieram chęci, żeby pisać dalej.
Bardzo dziękuję.