[amandalea]

mówisz że widzę na różowo
ktoś wystukuje
jesteś głupia

dostrzegam ciepło słowa
motylość szorstkiej dłoni
szare dzwonki wtopione w błękit

a oni kręcą z lekceważeniem
wielką wodą kilometry dróg
zacieśnia okrąg własny pokój
gdy szukam śladów

uwalniam palce
by pod przymkniętą powieką
rzeźbić wspomnienia

niezgrabnymi opuszkami
próbuję oddać
magię rozgadanego dotyku

26.10.07r.

[sonique]

ostatni wers wręcz rewelacyjny.

[amandalea]

Dziękuję ...witaj serdecznie Sonique

[sonique]

ach witam witam

[Marcin]

Sama przyjemność... dla oczu i duszy

[amandalea]

[wodoryt]

Kiedy po raz pierwszy zetknąłem się z poetyką Lidii, pełną liryki,nostalgii,zadumy i głębokich przemyśleń; wiedziałem już ,że to moja ulubiona poetka, z której myślami będę wędrował po wertepach posłańca nocy. Teraz wiersze są we mnie i niemal codziennie karmię nimi swój niedosyt....piękna poezja..pozdrowienia.

[Leszek Wlazło]

Najbardziej

magię rozgadanego dotyku

[amandalea]

[amandalea]

[Kornelia Romanowska]

motylość szorstkiej dłoni
szare dzwonki wtopione w błękit - to jest piękne, zatrzymuję dla siebie )

[amandalea]