[wodoryt]

czytam z odległych krajobrazów
pamiętnik nieskończony
skrwawione stopy przez skórę
dużych i małych kamieni
leczę liśćmi przyjaciół

orszak nomadzich obłoków
częściej patrzy w klucze
rozpychające się cieniem
na ścianie

jeszcze nie wiem
jaki słoworyt
z zerwanej pajęczyny wątków
spopieli w srebrnych trzewiach lunatyk

dziś w notesie
wężowy pochód białych kwiatów
pomarańczy krzywy uśmiech
jutro spoczną dla pokoleń
w czarnym pamięci wazonie

[Ninoczka]

Wiesz ja rozumiem ten wiersz - tylko jak to napisać?
Boję się komentarzem sprofanować treść!
Jeśli mam pisać byle co, byle jak "podelektuję" się w ciszy - samotnie!
Bardzo mi się podoba to wplatanie wszelakich możliwych środków poetyckiego przekazu.
Zawsze uważałam (przynajmniej do tej pory), że Twoje wiersze są trudne!
Nie - one są bardzo proste w odbiorze - pomimo zapisu w Twoim stylu!

Cytat:

dziś w notesie wężowy pochód białych kwiatów pomarańczy krzywy uśmiech jutro spoczną dla pokoleń w czarnym pamięci wazonie

[amandalea]

[wodoryt]

Nieznacznie poprawiłem pierwotną wersję wiersza...może zapętliłem? Pod opinię forumowiczów pozostawiam..pozdr...dziękuję za przeczytanie i opinie

[peter]

Przeczytałem z wielką przyjemnością

[wodoryt]

Dziękuję Tobie Peter i wszystkim za zainteresowanie ...pozdrawiam, spotkamy się w wiadomym miejscu...

[Marcin]

Jestem pod dużym wrażeniem! Co tutaj się rozwodzić, skoro w wierszu najważniejsze zostało już powiedziane? A o wierszu... świetny! Będę do niego wracał.

[wodoryt]

A wracaj Marcinie..wracaj ..dziękuję za lekturę i wyrażenie opini..pozdr.