[nuta niepokorna]

W labiryncie codzienności
jak wytresowane zwierzę
noszę jarzmo konieczności
odmawiając swe pacierze

z akceptacją co pozornie
poubija dróg wyboje
spór prowadzę znów przekornie
wyłuszczając racje swoje

i tak składam w sznur korali
dzień za dniem i noc za nocą
mając Ciebie wciąż w oddali
sama nie wiem gdzie i po co

konflikt swój z rzeczywistością
przegryzając czerstwym chlebem
między mocą i słabością
między Ziemią oraz Niebem

A gdy wieczór niepokojem
ciężko siada mi na skroniach
znowu się ciemności boję
i znów myślę o Twych dłoniach

i umykam w Twe ramiona
wirtualnie mając Ciebie
magią Twoich słów zwabiona
albo całym Tobą - nie wiem

i tak wzajem przytuleni
choć to fikcja niesłychana
osiągamy senny zenit
i płyniemy aż do rana ..

(NN)

[Miranda X]

całkiem przyjemne w odbiorze i fajna treść Pisząc wersami krótszymi niż dziewięciozgłoskowe czsami trudno uniknąć rymowanki, Ty tak troche zawisnęłaś na krawędzi bo powbijały Ci się nieładne rymy, zbyt dokładne, gramatyczne. Ale to tak na przyszłośc

[Elżbieta]

[Leon Gutner]

i tak składam w sznur korali
dzień za dniem i noc za nocą
mając Ciebie wciąż w oddali
sama nie wiem gdzie i po co

Niom pychota zwłaszcza ta strofka co powyżej
Tak zdecydowanie graja nam w duszy podobne klimaty

Z ukłonem L.G.

[nuta niepokorna]

Nie rozpieszczaj mnie tak proszę, bo się jeszcze przyzwyczaję ..

[amandalea]

[eva_14]

[nuta niepokorna]

Dziękuję za te słodziutkie pochwały, bardzo mi dużo frajdy nimi sprawiacie

[amandalea]

[nuta niepokorna]

Spoko, spoko damy radę opanować tę niewątpliwą pokusę..

[amandalea]