[Miranda X]

czujesz pod dłonią chłodny stary kamień
który niejedno widział przez stulecia
idąc po moście kiedy niebo szare

gdy kropla deszczu hałas miasta łamie
a kwiat jaśminu bezgłośnie obleciał
poczuj pod dłonią chłodny stary kamień

nie dbaj o kształty misternych falbanek
chociaż od wody suknia taka ciężka
idąc po moście kiedy niebo szare

stąpasz powoli mgliście i porannie
płaszcz wiatr rozwiewa jak skrzydła łabędzia
czujesz pod dłonią chłodny stary kamień

oprzyj się czasem o mokry ornament
którego szlify stale czas przytępia
idąc po moście kiedy niebo szare

trzymając mocno surową fasadę
widzisz na wodzie postać nieco bledszą
czujesz pod dłonią chłodny stary kamień
idąc po moście kiedy niebo szare

[Leon Gutner]

Raz ze ta forma zawsze mnie zadziwia , dwa że ta wędrówka po mieście ma swój klimat.
Bardzo dobre ...

Z ukłonem L.G.

[Leszek Wlazło]

Villanelle to ciekawe wyzwanie. Spotkałem się z dwiema jego odmianami: jedna to ścisłe powtarzanie wersów A1 i A2 pierwszej strofy (A1bA2), druga to odmienność części przedśredniówkowej we wspomnianych wersach, a właściwie modyfikacje i powrót do wzorca w klauzulach. Dlatego jako lekki dysonans formy odbieram wers: poczuj pod dłonią chłodny stary kamień. Całość zgrabnie i z polotem.Poza tym witam na PS zrymowaną duszę.

[el]

Nie znam osiemnastolatki piszącej villanelle. I proszę jest ktoś na PS Będę Cię czytać z zainteresowaniem. Witaj.

[Miranda X]

witam serdecznie i bardzo dziękuję za ciepłe przyjęcie