[Leszek Wlazło]

uzależnienie

cisza szuwarów spoglądała na spłoszone
jedwabie uwolnione z mgieł koronkowych
niepewna obawiała się do toni podejść
w zagłębieniu mienił się srebrzyście kolczyk

głębia przenikała chłodem do niespełnienia
jednakże rozpalając młodzieńcze delikatności
ciepły nurt maleńką kępkę zmierzwiał
gładził ukrytą perłę psotnik

każdej nocy oddawała się jezioru
z zagadkowym uśmiechem wracając
to było silniejsze musiała dotyk poczuć
przekomarzając się o realia z jawą

[Lucy]

[amandalea]

Gdzieś ty dorwał tę rusałkę Leszku??
Pięknie

[Elżbieta]

Powtórzę:

[Maryla]

Cisza i te "spłoszone jedwabie"… promienieją pięknem, ciepłem i spokojem.
Zasłuchałam się w tej ciszy....

[Leszek Wlazło]

[Leszek Wlazło]

[Leszek Wlazło]

[Mariola Kruszewska]

Prawdziwy erotyk. Z perłą, metaforą, do której mam sentyment.

[el]

Jesteś mistrzem rymu i już! Tęsknię za chwilą, gdy z ciepełkiem w głosie poczytasz te wiersze w realu.

[Leszek Wlazło]

[Leszek Wlazło]

[el]

Też mam taką nadzieję - moze nam Pan zdarzy