[eva_14]

jesteśmy szarzy jak popiół w popielniku
tęczowość roztrwaniamy w drogach
purpurą zrodzeni płowiejemy z barwników
czy tak czy owak


głosimy białe na czarnym z niepokojem
latami rozmywamy kontur
gitarą bezstrunną wygrywamy niewolę
dzwonek po dzwonku

krzyczymy zdania od największej parady
gubimy bezsensy i sensy
skarżymy losowi hołubimy nienawiść
życiowy enzym

wpatrzeni chłodem przylepiamy wirusy
pilnując uważnie spoiny
uparcie staramy sumienie oprószyć
aż się dotlimy

[Elżbieta]

[amandalea]

Bardzo życiowy i refleksyjny wiersz....

[eva_14]

możesz Elżbietko, będę zaszczycona. Pouściskam Cię za to
Dziękuję Lidziu

[Maryla]

Pięknie opisany stan ducha

Im więcej lat przybywa
czuć jak przytłacza życie,
„płowieją” myśli barwne
staje się ciężkie bycie…

i jak tu zaradzić takiemu stanowi duszy?