[Fred]

Trafiło nam się jak ślepej kurze
Z powłoką bladą i cienką;
Wychudłe nieco, wątłe, nieduże
niespotykane ziarenko.

Zadrżała moja sękata ręka
Co jest do pieszczot niewprawną
Bom nigdy nie miał w dłoni ziarenka
A może było to dawno?

Łatwo je zniszczyć, albo uronić,
Zdeptać przypadkiem bezgłośnie;
Razem grzejemy je ciepłem dłoni:
Ono kiełkuje i rośnie.

Ziarenko słońca promyki spija
Głębiej zapuszcza korzenie
Na oczach świeżą zieleń rozwija;
Twarzom maluje rumieniec.

Już się od naszych ramion rozkrzewia
Tęsknotą w piersiach dygoce
A kiedy ogniem zakwitnie w trzewiach
W pełni objawi swe moce.

[Baszka]

niedoceniane ziarenko dobrze że znalazło uznanie w wierszu, jakoś pomyślałam o rozbitku z bezludnej wyspy i trwodze nad każdym zasadzonym ziarnem ,maleństwo a symbol potęgi i życia,

[stary krab]

Takim Cię prawie nie znałem, Fred. Bardzo subtelna metafora. Maleńkie, nikłe ziarenko najpiękniejszego z uczuć. Zauważyć je, zachować, uchronić przed pokusą porzucenia, zaniechania. Ogrzać, odkarmić, zrobić wiele, żeby skiełkowało. (...)
Myślę, że takie troskliwe dochodzenie do kwitnącego uczucia zasługuje na uwagę. Pierwsza, jedyna, spontaniczna "Wielka Miłość" jest chyba w literaturze przeceniana, demonizowana. Nawet jeśli nie, to za pochylenie się, za trud zwrócenia uwagi na inne jej formy należy Ci się Autorze liryczny medal niezapominajki.

[Fred]

Cieszy mnie zarówno oryginalny sposob interpretacji Baszki - mysle ze trafny jak i wiele innych, oraz pochlebna opinia poczciwego Kraba

[amandalea]

Piękny wiersz Fredzie

[Leon Gutner]

I takiego Freda Leo uwielbia najbardziej.

[Elżbieta]

[Fred]