[Leszek Wlazło]

przejście do laguny

rozkręcił karuzelę wyobraźni
by po chwili być na Canale Grande w Wenecji
gondolier przytuloną parę bawił
wiatr od zatoki nadął się by pieścić
fale i włosy zakochanych
dotykać na pałacowych ścianach obrazy

dopłynęli do Pałacu Dożów
w oddali zapalono światła na Lido
Rumaki Lizypa oczom dotrzymywały kroku
Plac Świętego Marka pełen istot
jak mityczna Wieża Babel
zapełnił się nurtami różnorodnych pasem

wybrali gwarną kafejkę przy nabrzeżu
owoce morza kusiły z półmisków
trwał zaczarowany wieczór
spośród mitów złota i blichtru
wyłonił się pokój w kamienicy
w którym Eros ziarna klepsydry liczył

[amandalea]

pięknie prowadzisz wyobraźni ścieżkami
to z nurtem przyrody to krajem nieznanym
delikatnością wersów czytelnika mamisz
barwne malując obrazy

[Leszek Wlazło]

chociaż malować nie potrafię
i jak w piosence same słonie
wychodzą mi spod pędzla drapnięć
to gdy wystrzeli weny płomień
barwne obrazy pióro tworzy
nie śmiem ich wtedy myślą płoszyć

[amandalea]

pędzle zostawmy może malarzom
piosenki niechaj muzycy tworzą
a skoro pióro twe pisze samo
więc zaufajmy spod pióra słowom
gdy nas prowadzi poezji ścieżką
choć nam godziny ciągle się pętlą

[Leszek Wlazło]

mam przyjaciółkę zwą ją wyobraźnia
czaruje nęci w dzień oraz w nocy
pozwala smutku cienie ujarzmiać
zwidy maszkary w bezsenne płoszyć

[amandalea]

dobrą być musi ta przyjaciółka
skoro ujarzmia mroczne cienie
a to co w sercu twoim wysłucha
nam czytelnikom w strofach niesie

[Leszek Wlazło]

wnosi do wierszy z kwiatów ogrody
słowa zamienia w miękkie podłoże
pozwala myśli snem głębokim zmorzyć
nieistniejące światełko dostrzec

[amandalea]

jeśli dostrzegasz znaczy istnieje
czasami skryte przed zmęczonym wzrokiem
a dzięki wiernej przyjaciółce wenie
splątane ścieżki wydają się prostsze
więc słuchaj szeptów barwami ciepłych
a one z wersów pozwolą się cieszyć

[Leszek Wlazło]

w wierszach ucieczki wiedzie kręta droga
pomiędzy istne rozdwojenie jaźni
balsam tkwi w wersach rozedrganych słowach
od kiedy pierwszy promień zalśnił
szarości stroją się w kolory
i wieko marzeń udaje się otworzyć

[amandalea]

więc nie zamykaj tego wieka
feerią barw niech błyszczy niebo
tutaj czytelnik głodny czeka
na twoich wersów piękno
odważnych pełnych marzeń
które mu niesiesz w darze

[Leszek Wlazło]

jakaż to odwaga odsłaniać słabości
liryczną duszę którą łatwo zranić
na Don Kichota przyjdzie mi wejść pomnik
tam się obnażać ze wzruszeniami

[amandalea]

wielu dziś zgrywa mocnych i twardych
bojąc się ludzką ukazać duszę
na sobie samym popełnia sadyzm
by w mroku nocy płakać w poduszkę
nie starcza zwykłej odwagi
by się ukazać nagim

[Leszek Wlazło]

swoisty rodzaj ekshibicjonizmu
uprawia liryk zwalając na peela
często pozbawionemu listków
anonimowi łatwiej się pozwierzać

[amandalea]

anonim czyta z tchem zapartym
znajdując siebie pośród wersów
za nowym wierszem ciągle patrzy
pragnąc być chwilę na kobiercu
co pięknym słowem czule pieści
w niebyt spychając wrogie pięści

[Leszek Wlazło]

w kunszt oprawione twoje słowa
wrażliwość nieprzeciętną dzisiaj
z wymową słów twych chcę pozostać
kwitną jak wiosną kwitnie wiśnia
dobrze jest wiedzieć że na pustyni
jest więcej oaz trudniej je wyszydzić