[Leszek Wlazło]

rozgadana alejka

jesienną drogą wiosennych zieleni
szedł przyglądając się twarzom
niektóre promień myśli pieścił
inne odkrytą były kartą

sczytywał pozapisywane smutki
czyjeś radości i tęsknoty
ktoś mimowolnie maskę opuścił
duszę jagnięcia w wilku odkrył

rozmawiał z mijanymi oczami
w dialogu wyczuwał nastroje
bywało że wzrok sztyletami ranił
czy też władczo nakazywał odejść

pustoszały bezimienne szpalery
a on usiadł samotny na ławce
próbował z powrotem się zmierzyć
pomóc decyzji niełatwej

[amandalea]

Bardzo refleksyjnie się zrobiło Leszku i jakimś smutkiem powiało....

[Maryla]

A Ty Leszku, niczym jasnowidz czytasz w oczach mijających ludzi...


Niby zielono wokoło
a myśli natłok się czuje,
refleksja smutkiem osiada,
jesiennie nastrój maluje…

[Ninoczka]

niektóre promień myśli pieścił
inne odkrytą były kartą
[...]
próbował z powrotem się zmierzyć
pomóc decyzji niełatwej

To mnie najbardziej jakoś tak refleksyjnie nastroiło.
Szczególnie owo zakończenie, podsumowanie!
Ładnie!

[Leon Gutner]

Są tacy co powiedzą ze od dawna wiedzili iż alejki potrafią mówić.
Tyle tylko że wiekszość z nich nie ma pojęcia o czym może taka alejka opowiadać
A ty wiesz Leszku ..słyszysz tłumaczysz i przekazujesz innym duszom .
Posłuchałem w zachwycie

L.G.

[Leszek Wlazło]

[Leszek Wlazło]

[Leszek Wlazło]

[Leszek Wlazło]

[Elżbieta]

[Leszek Wlazło]

Domyślna jesteś co do alejki to i pointę rozwikłasz.

[Fred]

[Leszek Wlazło]