[Leszek Wlazło]

wizja

wyobrażeniem ubierał w koronki
urządzając swoistą rewię mody
mały trójkącik ledwo kryjący olśnił
koszulkę jak mgiełkę nałożył

czyniła zeń niewolnika
figlarnie wypinając i to i owo
radośnie tańczył miraż
prawie namacalna stanęła obok

nie chciał uwierzyć kiedy ręce
nie przeniknęły przez postać
z pocałunkowym naręczem
nierealność w objęcia porwał

[Ninoczka]

Cytat:

z pocałunkowym naręczem nierealność w objęcia porwał

Wizja SUPER tylko jakiś neologizm ten "pocałunkowy naręcz" choć taki...
no ...miaaaammm

[Leszek Wlazło]

[Ninoczka]

[Marek]

Ty to sie potrafisz rozmarzyć i ... urealnić!
i ... jeszcze napisać o tym
kiedyś "naręcze" też zastosowałem:
jakoś tak to było - czkała na niego /na peronie to było/ z naręczem radości

[amandalea]

Piękna wizja, pełna delikatnej fantazji

[Ninoczka]

[Marek]

Tak i ja ten wiersz...pamiętam!

qurcze
a skąd?
sam go wczoraj znaleźć nie mogłem w czeluściach komputerka żeby zacytować ...
i wydawało mi się, że nie wklejałem go nigdzie
ale
skleroza jest postępująca (u mnie) ... więc może gdzieś ?

papatki

[Ninoczka]

[Marek]

nie, nie

zaraz poszukam gdzieś przecież jest!

[Marek]

Ha! Jest! Więc "wklejam" mimo, że pewnie już gdzieś go pokazywałem.
Szkoda tylko że jego graficzne rozwiązanie nie jest pokazywane jak w oryginale. Miłego czytania!

Z cyklu „Zapiski podróżne”

On jedzie do Niej

W przedziale pociągu ciepło
za oknami przemyka wiosenny pejzaż

Pasażerowi mili
- bo milczą
czytają kolorowe czasopisma
- on – wiersze Wojaczka

Jedzie do Niej

Z poprzedniej nocy mary odgania
zaciskaniem powiek
o plamach krwi na pustyni
chce zapomnieć

Jedzie do Niej

Czyta „Liryki najpiękniejsze”
mały tomik
może opowie Jej co w strofach
- o miłości o umieraniu

Jedzie do Niej – czekającej na peronie
z naręczem radości
i więzną w gardle słowa niemiłe
dotąd pieczołowicie przechowywane

Więc nie była z innym, nie była
bo trzyma go za rękę
patrzy w oczy
i prowadzi na skwery tamtego miasta

[amandalea]

a....czy nie można by On tego wiersza tak normalnie wkleić ?? nie schowany pod Leszkiem ...szkoda takiego pięknego wiersza żeby sie ukrywał

[Marek]

Wiesz, jakoś mi wstyd wklejać starocie, tym bardziej że już gdzieś funkcjonowały
a tak pod kimś "dla ciekawości" mniej wstyd
nooo, jakoś tak
i może? jedna uwaga - bo zapewne to bardzo niezrozumiałe, nieczytelne
plamy krwi na pustyni - to był czas wojny w Kuwejcie

[amandalea]

Wiesz.....uważam, że nie powinieneś wstydzić się swoich wierszy nawet jeśli pokrywa je lekka patyna ...i nawet jeśli gdzieś tam kiedyś funkcjonowały, to niewielu z nas je zna...oczywiście jeśli nie chcesz nie będę namawiać do wklejenia ich "normalnie" ale hmmm...jesli się zdecydujesz, to daj znać

[Ninoczka]