[EdwardSkwarcan]

zostawiasz w matni przyjaciółko
płyną godziny minorowe
wyrzucasz z gniazda - jak kukułka
chcę cię pożegnać żalu słowem

zegar przygląda się z ironią
na roztrzęsione blade ręce
smętne godziny smutki gonią
dławią rozpacze coraz więcej

mętny wzrok leci ku bezkresom
pustynia myśli z trwogą w ciszy
a pierś coś ściska - ból i łez song
serca którego nikt nie słyszy

umarł sen życia - ma poezja
koszmar dobija – komu zwierzyć
strach tłoku myśli - jak okiełznać
gdy życie twardo w twarz uderzy

hen pierzchła radość klecę smutki
uśmiechu z klęczek nie podniesie
w cierpieniu człowiek jest malutki
równam w szeregu – gorzka jesień


Zmieniona trzecia strofa

[Leon Gutner]

Fajny nastrój . Ładna mocna końcówka .
Tylko ta linijka z songiem na końcu w trzeciej strofie przycina .

Poza tym z przyjemnością .

Z ukłonem L.G.

[Harmagel]

Ed ja do tego muzę napiszę i lost song będzie brzmiał nastrojowo w ciszy Fajnie się czyta

[EdwardSkwarcan]

[EdwardSkwarcan]

[pątniczka]

jakoś tak wesołku nie w twoim stylu
ale ...znam ten ból też byłam matką
ale brawka za wykonanie , jest klimat , wiersz płynie , w sumie podobuje mi siem
pozdrowionka

[nuta niepokorna]

rzeczywiście deszczowo i jesiennie w Twoich strofach .... - a gdzie to wszystko co śpiewa w żyłach ...? Urlop im dałeś ?
Otrząśnij jak mucha skrzydełka i uchyl okno szerzej ... wesołku halo .....

[Fred]

[EdwardSkwarcan]

[EdwardSkwarcan]

[EdwardSkwarcan]

[EdwardSkwarcan]