[mironiusz]

pamiętam ogród zarosły tajemnicą
sekretne miejsca letnich zauroczeń
dłonie pełne truskawek
zapachy życia i pierwsze słowa

pamiętam leśną woń poziomek
wymuskanych niewinnie z krzewów
przyrastających do drewnianej chatki
z niewielkim oknem na świat

w ustach czuję do dziś
głaskane wiatrem dzieciństwo
w kosztowanych czereśniach
wszystko odwiecznie niedawne

a zmierzch zapada coraz wyraźniej
o nim nie zdążę napisać
pewnej deszczowej jesieni
czy zabiorę tam zapachy życia

[Witold Kiejrys]

drugą i trzecią strofę zamieniam miejscami,

ostatnią zaś czytam:

dzisiaj zmierzch zapada coraz szybciej
pewnej deszczowej jesieni
nie zdążę o nim napisać -
które zapachy życia zabiorę?

ale.....autorem wiersza zawsze będzie mironiusz,


pozdrawiam serdecznie

[mironiusz]

Dziękuję, parę rzeczy mam do przemyślenia. Naprawdę dziekuję.
Pozdrawiam.

[Marzena]

Cóż za arkadia... Chciałoby się spakować i pierwszym, lepszym pociągiem przenieść się tam i zakorzenić!

[amandalea]

Plastyczne trzy strofy ...nad ostatnią podumałabym jeszcze i pytania nie zadała

[Irena]

Wyobraź sobie, że czytając przypomniałam sobie smak czereśni z ogrodu dzieciństwa...dużych ciemnych...a dziś zupełnie mnie nie kręcą

Nie stosujesz interpunkcji , a więc pytajnik na końcu zbyteczny, wers sam w sobie jest pytaniem.



Serdecznie........................................................Ir

[anastazja]

Sielski wiersz, prawie jakby u mnie w domu rodzinnym. Pozdrawiam

[mironiusz]

[mironiusz]

[mironiusz]

[Abi]

ja
do siebie
uszczupliłabym nieco,
ale ponoć kochanego... nigdy za wiele...

D.

[mironiusz]

Ach te kobiety, nawet w taki sposób zauważą, że przyrosło coś niecoś...
Pozdrawiam.

[an]

To tak piękny i tyle budzący (śmiem twierdzić: w każdym czytelniku) wspomnień wiersz, że aż trudni mi skupić myśli... Któż z nas nie ma swoich smaków dzieciństwa, zapamiętanych na zawsze widoków?...
Jakże cudownie powrócić do tego wszystkiego, gdy mróz za oknem, a szara rzeczywistość przytłacza...
We mnie to smak poziomek jest tym z przeszłości..., ich barwa i zapach..., a wokół las...
Ech - rozmarzyłam się

Pokłony, mironiuszu...

To tak piękny i tyle budzący (śmiem twierdzić: w każdym czytelniku) wspomnień wiersz, że aż trudni mi skupić myśli... Któż z nas nie ma swoich smaków dzieciństwa, zapamiętanych na zawsze widoków?...
Jakże cudownie powrócić do tego wszystkiego, gdy mróz za oknem, a szara rzeczywistość przytłacza...
We mnie to smak poziomek jest tym z przeszłości..., ich barwa i zapach..., a wokół las...
Ech - rozmarzyłam się

Pokłony, mironiuszu...

[Bożena]

Mironiuszu w wierszu tym wyraziłeś i moje emocje z dzieciństwa- momentami miałam wrażenie że to moje wspomnienia

[mironiusz]