Jeżeli się coś daje i jeszcze się podkreśla, że daje się z całego serca, no to chyba obdarowanemu nie stawia się warunków, a nawet ultimatum, jakby nie było, takich zasieków, ograniczeń, więzów. I to nawet jeżeli bez więzów nie ma życia. Chociaż też nie ma życia bez wyboru, czy to partnera, czy drogi, czy tego czegoś, czymkolwiek by to nie było, bądź się okazało. Acz wcale nie musi się okazać czymś innym niż jest, bądź czymś zaskakującym, ani dla obdarowywanego, ani dla obdarowującego.
I nikt mi nic nie musi dać, wystarczy że nie zabierze mi (z) tego, co i tak z tym nic innego nie robię, tylko mu daję i daję. Tylko że niemu nic, tylko ciągle mało i mało. I nigdy już pewnie nie będzie miał dość i akurat na styk. Tyle więc, ile mu potrzeba, żeby już się nie martwił z niedoboru czy nadmiaru, jak to martwić się tylko człowiek potrafi.
A ktoś sobie myśli, że może komuś oczy zamydlić. I komuś mydli, ale lepiej już, żeby ktoś taki nie wiedział jak ja to pochwalam. Bo co tu ukrywać, co to znaczy, żeby tak każdemu do tyłka włazić. Jakby czym innym było wybranych podlizywanie się. Kiedy życie takie jest przewrotne, że zapewne ja sam nie jestem lepszy, ale pewnie byłbym, gdybym tylko mógł pomylić czekoladę z łajnem.
Ale nawet jeżeli ktoś jest tak dobry, żeby dla wszystkich być dobrym, to i tak nikt nie jest tak dobry, żeby dla wszystkich był dobrym. Bo nie można wszystkim dogodzić, bo nikt nie jest tak dobry, żeby się wszystkim podobać. Chociaż każdy na tyle jest dobry, żeby być dobrym dla tego kogoś, kto dla niego jest całym dobrem.
A co do piekła, to piekło jest robotą i sprawką człowieka i tylko człowieka i to samego człowieka. I nie ma innego i większego diabła niż człowiek jest dla człowieka, nawet jeżeli tym samym bywa aniołem. Jakby kiedykolwiek nie wystarczyło, żeby człowiek przede wszystkim był człowiekiem.
_________________ Pewnie niemota, może nieograniczony.
